Nie dam unicestwić swoich marzeń, bo tylko na nie mnie stać.

I tylko w nich jestem panem, życie to pamięć, wspomnienie

Jak Disco Polo, jak chemii kolor, dający blask swoimi neonom

Dziś za tych, co nie mogą, prolog słów, życie słów, cyfer o ilości zer

Równej progom na gryfie

Mnożą się w typie tym inne marzenia.

Choć brak im uosobienia, nadzieję zżera trema.

I myśl jak to jest, gdy się od świata nic nie ma.

Być u szczytu jak ptyś, to tylko domena rozmów na każdy temat.

Pozwól, to Łódzka ziemia i łódzki styl życia.

Czyli upadły przemysł i przemysł po kryzysach.

Stop! Nie deptać trawnika, dziś to rarytas złości.

Pełna matryca rozmaitości, przegląd często szczęką cienko

Czempion płaci mięknąc jak tylko widzi tarapaty.

To tylko życie i pech oparty na tym.


Życie to nie czas by umrzeć, nigdy to nie zrozumiem tych, co sobie ścielą trumnę.
Życie to nie czas by ginąć, jednych leczy wiara, drugich cannabinol..